Stowarzyszenie Artystyczno Edukacyjne Pracownia Teatralna

TEATR KRZYK − To Face

spektakl autorski Teatru Krzyk
reżyseria: Marek Kościółek, współpraca reżyserska: Anna Giniewska
występują: Lena Witkowska, Mateusz Zadala
premiera: 30.10.2015 r., Teatr Krzyk, Maszewo

 To-Face

Pytanie o własną naturę bywa naszym najdociekliwszym pytaniem o samego siebie. Ile potrzeba konsekwencji i determinacji, by stawić jej czoła i chociaż raz spróbować się jej przeciwstawić? A później i tak po płonącej walce przyznać się przed samym sobą, że ma się to nijak do ŻĄDZ, które budzą się w nas tak potężnie i mrocznie, że żadne znane nam słowa nie są w stanie tego okiełznać. Jako byty niedoskonałe wciąż się doskonalimy, by w oparach absurdu swoją niedoskonałość ukrywać przed światem. Co śmieszne, to ukrywanie nabiera na sile, gdy wytwarzamy bardzo osobliwą relację z drugim człowiekiem. Wówczas rodzi się tęsknota, a z nią kolejne pytania – gdzie się schronić i jak się chronić? Bo przecież po wielu latach zderzania się ze sobą w imię własnych przeżyć kody egzystencji znane są już tylko nam? A świat przecież, jak szalony wali i tupie, byśmy oddali im to, co nasze i dyskretne. Nie ma litości dla osobliwości i tkliwości. Brzuchy świata są wciąż nienasycone i głodne, a jego kły coraz ostrzejsze. Wówczas w tej zawierusze życia i śmierci pozostaje nam często tylko granica własnych możliwości i ciągłych starań o siebie. Ceną tego mogą być już tylko narodziny czegoś nowego i nienazwanego, gdzie podobieństwo rodzi się z nas dla nas – i wówczas pozostaje nam chwila, w której liczy się już tylko czas – face „TO FACE”. /Teatr Krzyk/

Marek Kościółek – aktor, reżyser. Debiutował w Teatrze Brama, jest absolwentem Akademii Teatralnej Ośrodka Gardzienice. Kierownik i reżyser spektakli Teatru Krzyk w Maszewie, który od roku 2007 działa jako stowarzyszenie teatralne, organizuje zajęcia warsztatowe i dydaktyczne, akcje happeningowe, projekty społeczne, wymiany międzynarodowe. Jest również gospodarzem organizowanych w Maszewie festiwali: Ogólnopolskiej Biesiady Teatralnej Wejrzenia i Ogólnopolskich Spotkań Młodego Teatru Krzykowisko. Teatr Krzyk to ścisła czołówka i głos pokolenia młodej sceny teatralnej, grupa doceniana na wielu festiwalach teatralnych, przez publiczność, artystów, media, krytyków.

 

DyplomATA – Triodram

scenariusz i reżyseria: Katarzyna Pawłowska, współreżyseria: Maciej Adamczyk
występują: Dominik Smaruj, Davit Baroyan, Hubert Kożuchowski
Spektakl zrealizowany w Akademii Teatru Alternatywnego, organizowanej przez Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Teatr Kana i Teatr Brama w ramach Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016.
premiera: 15.01.2017, Republika Sztuki Tłusta Langusta, Poznań

 Triodram

Triodram jest kolejnym spektaklem Katarzyny Pawłowskiej po Dextralu (Katowice 2015), w którym źródłem inspiracji do napisania scenariusza były częściowo autentyczne historie uczestników projektu Akademia Teatru Alternatywnego.

W spektaklu na scenie spotyka się trzech mężczyzn o zupełnie różnych osobowościach. Każdy z nich ma swoje dewiacje i swoje tęsknoty. Czy odważą się chociaż częściowo mówić wprost o swoim życiu intymnym w obecności publiczności?

Impulsem do powstania projektu było spotkanie trzech aktorów podczas Akademii Teatru Alternatywnego. Każdy z nich miał w zamyśle stworzenie monodramu. Pomimo różnic związanych z temperamentem, wrażliwością i osobistymi doświadczeniami połączyła ich przyjaźń oraz niecodzienny pomysł, by zawrzeć trzy odrębne monodramy w jednym spektaklu.

Katarzyna Pawłowska – współtwórczyni Teatru Porywacze Ciał (1992 r.) oraz Studia Osobowości TPC (2013 r.); aktorka, scenarzystka i reżyserka.

Maciej Adamczyk – współtwórca Teatru Porywacze Ciał (1992 r.); aktor, reżyser i dramaturg z wieloletnim doświadczeniem w prowadzeniu zajęć aktorskich i teatralnych (projekty edukacyjne w Polsce i Europie).

Dominik Smaruj – współtwórca, scenarzysta i aktor szczecińskiego Teatru Nowego; absolwent kulturoznawstwa; od 10 lat związany z nurtem teatru alternatywnego; występował na scenach teatralnych w Polsce, Irlandii, Niemczech, na Ukrainie, jak i w szczecińskich barach, na przystankach, czy w prywatnych mieszkaniach.

Davit Baroyan – aktor; Ormianin urodzony w Erewaniu, od 1994 r. mieszka w Polsce; licencjonowany dziennikarz; współpracował z teatrami: Piktogram w Opolu, Brama w Goleniowie, ZAR we Wrocławiu.

Hubert Kożuchowski – aktor, animator kultury; współpracował m.in. z Teatrem Porywacze Ciał, ASOCJACJA 2006, Studiem Teatralnym Blum; twórca poznańskiego Festiwalu Wilda W Ruchu.

 

ZESPÓŁ ŚMIERCI I TAŃCA – ZAWODOWY ZESPÓŁ AKTORSKI – Zespół Śmierci i Tańca, czyli piosenki Tiger Lillies

scenariusz i tłum. piosenek: Szymon Jachimek
reżyseria: Tomasz Valldal-Czarnecki
muzyka: Tiger Lillies
aranżacje i kierownictwo muzyczne: Tomasz Krezymon
scenografia i kostiumy: Monika Wójcik
choreografia: Michał Cyran
obsada: Alicja Baran, Marta Jaszewska, Monika Łyżwa, Dorota Puziuk, Joanna Świrska, Magdalena Wojtacha, Mikołaj Kwiatkowski, Darian Wiesner
muzycy: Tomasz Krezymon, Paweł Bomert, Szymon Linette
premiera: 16.04.2016 r. w Teatrze im. S. Jaracza w Olsztynie
Spektakl dyplomowy studentów Studium Aktorskiego im. A. Sewruka w Olsztynie

 Zespół-Śmierci-i-Tańca

Komediowy spektakl muzyczny oparty na utworach zespołu The Tiger Lillies, w autorskich tłumaczeniach Szymona Jachimka. Przedstawienie ma formę cyrkowego show z graną na żywo muzyką oraz choreografiami z elementami akrobatycznymi. Bohaterami tej opowieści są artyści cyrkowi, których sława dawno minęła. Niezależnie od swojej profesji przybierają postaci klaunów, aby zaśpiewać o tym, co wszystkim nam „śni się po nocach”, ale do czego nie mamy odwagi się przyznać rano. Popisy akrobatyczne, wokalne i taneczne, drapieżne tłumaczenia piosenek, interakcje z publicznością, która prowokowana jest do wyjścia z roli niemego świadka scenicznych wydarzeń. To inspirowane twórczością legendarnych królów muzycznej makabry show, podane w sposób groteskowy, a zarazem dramatyczny.

 

KOOPERACJA FLUG – Szczątki

kolaż tekstów Charles’a Baudelaire’a, Edgara Allana Poe, Par’a Lagerkvist’a
adaptacja: własna
konsultacja scenograficzna: Julia Skuratova
muzyka: Urszula Chrzanowska
aktorzy: Izabela Zachowicz, Daniel Lasecki
opieka artystyczna: Wiesław Czołpiński, Agnieszka Makowska
premiera: 13.06.2015 r. Białystok

 Szczątki

Kooperacja Flug to niezależna grupa teatralna, założona w czerwcu 2014 roku z inicjatywy studentów Akademii Teatralnej Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku. Kooperacja stawia na współpracę między ludźmi, nie posiada więc stałego i zamkniętego zespołu aktorskiego. Jej celem jest poszukiwanie nowych rozwiązań w teatrze dla dzieci jak i w teatrze dla widzów dorosłych. Flug to nie tylko maszyna, która w przeszłości umożliwiała aktorom latanie nad sceną, to także alegoryczne postrzeganie szeroko pojętego teatru ożywionej formy przez samych założycieli grupy.

Szczątki to opowieść o nieodwracalnym zachwianiu równowagi w człowieku i nieuchronnym zmierzaniu ku zepsuciu. To rodzaj groteskowo-demonicznego traktatu, poruszającego problem śmierci i towarzyszące jej oznaki rozkładu. Kobieta i Mężczyzna za pomocą kości, siatek i haków stwarzają świat, w którym piękno zderza się z najciemniejszymi zakamarkami ludzkiej natury. Ten swoisty kult brzydoty inspirowany twórczością Charles’a Baudelaire’a, Edgara Allan Poe i Par’a Lagerkvist’a przypomina nam o istnieniu demona, od którego nie da się uciec, a z którym warto się pogodzić.

„Miłość to coś, co umiera. A gdy umrze, rozkłada się i staje się glebą dla nowej miłości, żyje w niej tajemnym życiem – i w gruncie rzeczy w miłości nie ma śmierci” /Par Lagerkvist Karzeł/

 

GORCZYCA/MALINOWSKI – #DBRMPP

reżyseria, choreografia i wykonanie: Katarzyna Gorczyca/Oskar Malinowski
scenografia: Maciej Kosteczka
muzyka: Oskar Malinowski

 #DBRMPP

„Spektakl #DBRMPP to historia balansująca na granicy wzruszenia i dobrej zabawy, to podróż po świecie kiczu, opowieść o szybkim zaspokajaniu potrzeby bycia-z-kimkolwiek. To obraz ludzi bezradnych, uwodzący publiczność swoją błyskotliwością i sugestywnością. To historia kiczowatej pary w kiczowatym świecie. Ona – lokalna Lolitka, on – brudny i w dresie.” /Aleksandra Spilkowska, Teatralia/

„Spotkanie ludzi, którzy nie potrafią przystanąć choć na chwilę i wsłuchać się w to, co mają sobie nawzajem do powiedzenia. Zajęci potwierdzaniem w cudzych oczach wykreowanego wizerunku samych siebie, nie mają czasu na zastanowienie się, czy świat, w którym żyją, nie stał się w międzyczasie tworem pełnym ich wyobrażeń o pragnieniach, a nie rzeczywistych potrzeb.” /Agata Kędzie, Reflektor/

W 2017 r. odbyła się premiera filmu #LOVE, który jest ekranizacją filmową spektaklu.

Katarzyna Gorczyca – absolwentka PWST w Krakowie, Wydział Teatru Tańca w Bytomiu; współzałożycielka grupy LineAct, współpracowała z Teatrem Śląskim w Katowicach oraz z Teatrem Komedia w Warszawie, wicedyrektor Teatru Zamiast w Łodzi.

Oskar Malinowski – niezależny aktor, tancerz, performer; absolwent PWST w Krakowie, Wydział Teatru Tańca w Bytomiu; współpracuje z Teatrem Ochoty w Warszawie, Teatrem Zamiast w Łodzi, Teatrem Śląskim w Katowicach oraz Teatrem im. Słowackiego w Krakowie.

 

JULIA SZMYT – Polityk. Trailer

scenariusz i reżyseria: Julia Szmyt
występują: Monika Świtaj, Bartłomiej Firlet
scenografia: Paweł Baryła
kostiumy: Klaudia Filipiak
muzyka: Adam Brzozowski
asystentka reżysera: Monika Przespolewska
głosu użyczył: Adam Brzozowski
premiera: 31.01.2017

 Polityk

Matka i Syn – relacja zbudowana na mocnej podstawie ambicji i frustracji.

To opowieść o współczesnej Polsce i o polskim szaleństwie.

Jak wytrenować przyszłego przywódcę – Polityka? Czy wartości prawdziwie patriotyczne da się wpoić w czystej (niezainfekowanej Innymi) formie? Co ma tworzyć zręby narodowej tożsamości i w jakim stopniu można nimi manipulować?

Bycie obywatelem-przewodnikiem to ciągły trening, ciągłe bycie na wizji. Trzeba być zawsze gotowym. Nawet przy zupie, polskiej zupie. Tu każdy gest ma znaczenie. Trzeba mieć się na baczności, inaczej straci się poparcie.

Minimalistyczny w środkach spektakl na podstawie autorskiego scenariusza nasyconego cytatami z polskiej rzeczywistości historycznej i współczesnej.

Przedstawienie zrealizowane pod opieką Mai Kleczewskiej w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie.

Julia Szmyt – reżyserka, aktorka. Absolwentka kulturoznawstwa UAM w Poznaniu; studentka III roku na Wydziale Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej. Pomysłodawczyni, koordynatorka i prowadząca warsztaty artystyczne dla dzieci i młodzieży. Od lat związana z Fundacją Małym Dom Kultury w Poznaniu i Wydawnictwem Zakamarki.

Monika Świtaj – aktorka. Ukończyła w 1983 r. PWST w Warszawie. Zadebiutowała w Operetce W. Gombrowicza w reż. Macieja Prusa w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. W Teatrze Studio grała m.in. w spektaklach w reż. Jerzego Grzegorzewskiego i Adama Hanuszkiewicza. W latach 1988-90 odbyła studia wokalne w Hochschule fur Musik und darstellende Kunst w Wiedniu i grała w jęz. niemieckim w Wiedniu i Grazu. Po powrocie do Polski, będąc  nadal aktorką Teatru Studio, grała m.in. w przedstawieniach w reż. Jerzego Gruzy, Tomasza Wiśniewskiego, Zbigniewa Brzozy, Piotra Cieślaka.

Barłomiej Firlet – aktor. Ukończył PWST we Wrocławiu. Współpracował z Teatrem Ad Spectatores i Teatrem Współczesnym we Wrocławiu. Na swoim koncie ma ponad 20 ról teatralnych i ponad 50 ról filmowych i telewizyjnych ( m.in. Wojna polsko-ruska X. Żuławskiego, Trzy minuty M. Ślesickiego, Skrzydlate świnie A. Kazejak, Dzikie róże A. Jadowskiej, Dzień kobiet M. Sadowskiej, Hel K. Dębskiej, Ratownicy M. Wrony). Na co dzień występuje w teatrach warszawskich.

 

TEATR GRANDA – Jolly Roger

autor: Dariusz M. Gruszecki
reżyseria: Robert Oleksy
scenografia: zespół
występują: Grażyna Gumińska, Robert Oleksy

 Jolly-Roger

A gdyby tak bohatera prosto z naszej ulicy przenieść na teatralną scenę?

„Bo mnie życie nieudane do wysiłku okolicznością zmusiło” – mówi Jolly Roger, lokalny kolekcjoner dóbr nietypowych, bohater tytułowy spektaklu. Razem z Megi, towarzyszką (nie)doli, codziennie poszukuje szczęścia w śmietniku. Parasolik na deszczowe dni, odzienie wierzchnie dobre na zimę, torebka na sprawunki… Skarbów w fajansie jest wiele. Pewnego dnia, para sympatycznych bezdomnych trafia na niebywałe znalezisko. Czy skarb ze śmietnika odmieni los bohaterów? A może zwaśni? Granda gwarantowana. Ale ta historia nie ma happy endu. Bo niejeden prawdziwy Jolly Roger żyje obok nas. Jolly Roger to nie tylko postać ze scenariusza. Rozejrzyjcie się… takich jak on wśród nas jest wielu. Niestety nie tylko głodne zwierzęta grzebią w śmietnikach…

Kim jesteśmy? Teatr Granda z Bielska-Białej ma charakter ekspansyjno-użytkowy. Dociera wszędzie tam, gdzie teatralna sztuka mile jest widziana oraz w szeroko rozumiane miejsca niekonwencjonalne (skwery, schroniska górskie, centra miast). Oferuje autorskie spektakle dla widzów dorosłych i nieco młodszych. Teatr Granda zawiązał się w 2013 r. Trzon Teatru tworzą Grażyna Gumińska i Robert Oleksy – para żywiołowych bielskich aktorów oraz mentor Dariusz M. Gruszecki – miłośnik kotów, tych czarnych i ciapatych, pasjonat sztuk rozmaitych. Muzykę, niecodzienne pomysły i solidną dawkę humoru zapewnia Katarzyna Kosińska.

 

ANNA RAJ / KATARZYNA KOSTRZEWA – Cela S

scenariusz i choreografia: Katarzyna Kostrzewa, Anna Raj
reżyseria: Anna Raj
występuje: Katarzyna Kostrzewa
premiera: 2016 r., Teatr Rozbark, Bytom

 Cela-S

Cela S to spektakl, który w sposób wszechstronny łączy słowo i ruch tak, że staje się on świeży zarówno w treści jak i formie. Poruszony przez twórczynie temat przytłoczenia i w efekcie porzucenia życia, rodziny, przyjaciół, zostaje w sposób dotkliwy i przejmujący przedstawiony poprzez język ciała, ruchu i tańca. Tekst dramatu to zbiór monologów dotyczących najbardziej intymnych sfer życia kobiety. Znajdziemy tu również jej pełne sprzeczności, burzliwe relacje z bliskimi przedstawione w zabawny, choć jednocześnie rozczulający sposób.

Cela zostaje postawiona w sytuacji bez wyjścia. Totalne, bezkompromisowe odcięcie się od dotychczasowego życia wydaje się być jedyną możliwą opcją wyboru. Czy jednak odejdzie?

Anna Raj – aktor, tancerz, filolog i pedagog. Absolwentka PWST w Krakowie oraz filologii angielskiej na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, Akademii Pedagogicznej w Krakowie i Pedagogische Hochschule w Ludwigsburgu. Posiada ponad 20-letnie doświadczenie taneczne oraz kilkuletnie doświadczenie aktorskie z licznymi sukcesami. Współpracuje z reżyserami, niezależnymi grupami teatralnymi i twórcami w Polsce i zagranicą. Od 2015 roku współpracuje z Teatrem Korez w Katowicach.

Katarzyna Kostrzewa – choreografka, aktorka i pedagog. Absolwentka Wydziału Teatru Tańca krakowskiej PWST. Współpracowała z Teatrem Śląskim w Katowicach, Teatrem Polskim w Bielsku-Białej, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, Teatrem Capitol i Teatrem Rampa w Warszawie, Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrem Modrzejewskiej w Legnicy oraz Teatrem Tańca i Ruchu Rozbark w Bytomiu. Projekt: 3 Siostry, będący jej debiutem choreograficznym, był nagradzany na festiwalach w Polsce i za granicą.

 

AGATA MEYER-LÜTERS i AGNIESZKA BEDNARZ – Jestem Helena

koncept i reżyseria: Agata Meyer-Lüters
choreografia i wykonanie: Agata Meyer-Lüters, Agnieszka Bednarz
premiera: 2016 r.

 Jestem-Helena

Spektakl Jestem Helena jest formą solowego duetu. Tancerki są sobą, namacalnymi ciałami, ale jednocześnie spełniają dla siebie wzajemnie i dla widza formę reprezentacji duszy, świadomej obecności, wypełniającej każdego wiecznej energii. Zaciera się granica między ich indywidualnym istnieniem i stają się jednocześnie podwójną realizacją jedności psychofizycznej.

Inspiracją do stworzenia spektaklu było osobiste doświadczanie śmierci, odchodzenia wraz z bliską osobą. Spektakl prowadzi widza przez poczucie pustki i wynikającego z niej cierpienia. Konfrontuje go z wypieranymi obrazami człowieka chorego, odchodzącego. Kontakt z kruchością istnienia materii wprowadza nas w rozedrganie, bo zdajemy sobie sprawę z nieuniknionego końca. Spektakl opowiada także o próbie wyparcia natury – nieuniknionego rozpadu, ale również wyparcia świadomości, duszy, przodków, którzy ciągle wracają w naszych myślach, snach, niespełnionych pragnieniach. Duet prowadzi do spotkania się materii z duszą na oczach widza. Czy to jest moment oświecenia, pełnej jedności? A może jest to właśnie moment śmierci? Być może na to pytanie w pełni znajdzie się odpowiedź tylko wtedy?

Celem spektaklu jest przeprowadzenie widza przez doświadczenie śmierci  i następującej po niej pustki. Jej akceptacja prowadzi do odczuwania obecności osoby, która odeszła. Ta obecność może być intensywniejsza niż za życia. Jestem Helena prowadzi do refleksji nad własnym stosunkiem do materii i odkryciem jej piękna w przemijalności.

Agata Meyer-Lüters  – absolwentka PWST w Krakowie, Wydział Teatru Tańca w Bytomiu. Współtwórczyni spektaklu SPEED DATES show nagradzanego na festiwalach w kraju i za granicą. Współpracowała z takimi twórcami jak Jacek Łumiński, Nicola Palladini, Rafał Urbacki. Pasjonuje ją doświadczanie życia i poszukiwanie esencji, która staje się przyczyną dla ruchu i obecności na scenie. W swojej twórczości chce podejmować tematy, które dotyczą jej osobiście, aby umożliwić widzowi odczuwanie autentyczności. Życiowe procesy są dla niej priorytetem i bazą do funkcjonowania w świecie sztuki, a w swojej twórczości szuka szczerości i prawdy, jaką może czerpać z życia.

Agnieszka Bednarz – absolwentka Wydziału Teatru Tańca PWST w Krakowie. Od dziecka związana z tańcem. Zdobyła taneczną klasę mistrzowską w hip-hopie oraz w tańcu towarzyskim. Jest współtwórczynią Projekt: 3 Siostry, który był prezentowany i nagradzany na scenach polskich i europejskich. Jest współtwórczynią międzynarodowej grupy teatralnej „Little: interference”. Współpracuje z Fundacją Śląskiego Teatru Tańca oraz z takimi  twórcami jak Maciej Kuźmiński, Cezary Tomaszewski, Jacek Łumiński.

/fot. Katarzyna Machniewicz/

 

TEATR PUK-PUK – Wnętrze

scenariusz, reżyseria, scenografia: Katarzyna Marjasiewicz
muzyka: Bartłomiej Abramowicz, Monika Kowalczyk, twórcy ludowi
aktorzy: Monika Kowalczyk, Anna Żurek, Paulina Dziachan, Łucja Mucha, Sylwia Kośka, Arkadiusz Klej, Maciej Piasecki

 Wnętrze

Spektakl Wnętrze to kilka różnych historii o miłości, prezentacja różnych sposobów jej postrzegania. To opowieść o jej wszechobecności, prostocie, pięknie, ale także o jej braku i bólu, jaki potrafi ze sobą nieść.

Teatr powstał w 1997 roku. Działa w Miejskim Ośrodku Kultury w Świdniku. Do roku 2003 był teatrem wyłącznie dziecięcym, później w jego strukturach zaczęły funkcjonować grupy młodzieżowe. Teatr realizował zarówno widowiska w technice żywego planu jak i przedstawienia łączące żywy plan i lalki. Zespół tworzył także widowiska plenerowe i happeningi. Znaczną część przygotowanych przez teatr spektakli stanowią widowiska autorskie. Teatr jest laureatem m.in. Konfrontacji Zespołów Teatralnych Małych Form „Biesiada Teatralna” w Horyńcu Zdroju, Festiwalu Teatrów Młodzieżowych w Krośnie, Ogólnopolskich Prezentacji Teatrów Amatorskich OPTA we Wrocławiu.

 

HELENA GANJALYAN – Melt

scenariusz, reżyseria i wykonanie: Helena Ganjalyan
muzyka: Yasuhiro Morinaga (w spektaklu wykorzystano fragm. Hamleta Szekspira w tłum. St. Barańczaka i wiersz Sylwii Plath Lady Łazarz)
premiera: 2016 r. w Gdańsku

 MELT-

Melt to obraz, impresja, wrażenie – monodram oparty na pracy z figurą Ofelii z Szekspirowskiego Hamleta. Tu jest to Ofelia wytwarzająca własny język swojej fizyczności, seksualności, próbująca wyjść poza służalcze „tak Ojcze”, w którym wielokrotnie zamyka ją autor. Kobieta, która nieustannie stwarza się między nakazem a zakazem, która zawsze jest wobec/względem. Słowo przeplata się w naprzemiennej grze z ruchem, gestem, abstrakcyjną formą wizualną. Dodatkowo Melt (z ang. tonąć, ale także stopić, topić, rozpuszczać, zatopić, zagłuszać, wzruszać) rozpracowuje finalny motyw Ofelii szukając jego rozwiązania nie tylko w dosłownym szekspirowskim ujęciu, ale także w rodzaju wejścia w stan nieobecności, nieuwagi, bycia poza swoim ciałem i jego działaniami, bycia obok.

„Z jednej strony możliwość spojrzenia na postać Ofelii z różnych stron to pewien rodzaj poprawności politycznej. Z drugiej strony jednak żonglowanie interpretacjami znowu sprowadza ją jedynie do funkcjonalnej figury, której znaczenie ustala się w zależności od potrzeb. Ale ta Ofelia pragnie niezależności. Ma świadomość bycia polem doraźnych celów interpretacyjnych i chce, żeby przestano ją wykorzystywać. Ganjalyan nie projektuje nowego obrazu, nie wysuwa żadnych roszczeń czy postulatów. Jedynie z uśmiechem przez łzy pokazuje kłopot z odczytaniem Ofelii. Nie jest to wołanie o pomoc, krzyk rozpaczy, ale grzeczna prośba o chwilę uwagi.” /Jan Karow, teatralia.com/

Helena Ganjalyan – aktorka, tancerka, choreograf, absolwentka PWST im. L. Solskiego w Krakowie. Jako aktorka/tancerka współpracowała m.in. z Romeo Castelluccim z Societas Raffaello Sanzio, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, Teatrem im. H. Modrzejewskiej w Legnicy, Teatrem Dada von Bzdulow, Dzikistyl Company oraz paryskim Les Gens d’Uterpan.

 

TEATR STREFA OTWARTA – Bez-senność

projekt autorski (koncept i wykonanie): Anna Rakowska i Piotr Misztela
na motywach dramatu  Williama Szekspira Sen nocy letniej
premiera: 01.10.2016 r.

 Bez-senność

„Szekspir nie stworzył swojego dzieła po to, by spełnić swój kulturalny obowiązek, a więc po co? Po to by się bawić. Ba nawet, gdy rzecz jest okrutnie smutna, wasze przejęcie się do łez tragedią sceniczną postaci, także jest zabawą.” /Bogusław Kierc/

Namiętność, intryga, zazdrość, przeznaczenie. Sen nocy letniej to historia o miłości wielu par. Miłości czystej, niemożliwej, dzikiej, pięknej. Miłości ponad wszystko. Zdarzenia mają naturę snów i marzeń. Najsprzeczniejsze żywioły schodzą się tu i ocierają. Widma zjawiają się i nikną, groza rozwiewa się śmiechem, miłość przeistacza w złudzenie.

Dwójka aktorów wciela się w 11 postaci, by ukazać moc teatralnej metamorfozy. Widzowie mają szansę polemiki z aktorami. Mogą wpływać na kształt i rozwój akcji. Interakcje z widownią zainspirowane teatrem szekspirowskim są nieodłączną częścią działalności Teatru Strefa Otwarta.

Teatr Strefa Otwarta to dwuosobowa formacja, utworzona przez Annę Rakowską i Piotra Misztelę, absolwentów PWST we Wrocławiu. Teatr powstał w 2013 r. Młodym twórcom patronuje i otacza opieką artystyczną prof. Mirosław Kocur – reżyser teatralny, historyk i teoretyk teatru.

Teatr skupia się na analizie i rekonstrukcji metod pracy w teatrze elżbietańskim. Zaowocowało to kilkoma realizacjami sztuk Williama Szekspira we współczesnej odsłonie: H(2)O, MacDeath, Wesołe Kumoszki z Windsoru. Najważniejsze założenia Teatru Strefa Otwarta to: korzystanie z surowej i ubogiej przestrzeni teatralnej, badanie i wzmacnianie relacji między aktorem a widzem, idea performatywności i metateatralności, cielesność jako źródło aktu kreatywnego, czerpanie inspiracji z teatru elżbietańskiego, poszukiwanie własnego, symbolicznego języka teatralnego.

Anna Rakowska – aktorka. Współpracuje z Teatrem Szekspirowskim w Gdańsku, Teatrem Rozrywki w Chorzowie, Instytutem Teatralnym w Warszawie, Instytutem Grotowskiego, Centrum Technik Audiowizualnych we Wrocławiu.

Piotr Misztela – aktor. Od 2013 r. występuje regularnie na deskach norweskich teatrów Nordland Teater i Rogoland Teater. Współpracuje  również z Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrem im. Norwida w Jeleniej Górze, Teatrem Szekspirowskim w Gdańsku, Opolskim Teatrem Lalki i Aktora, Instytutem Teatralnym w Warszawie.

 

TEATR Ba-Q – Całe życie w dresach

tekst, scenariusz, wykonanie: Justyna Tomczak-Boczko
reżyseria, scenariusz: Przemek Prasnowski
muzyka: Maciej Kuśnierz
kostiumy: Dorota Słomczyńska
wizualizacje: Hacen Sahraoui,
ruch sceniczny: Adrian Rzetelski
premiera: listopad 2016 r.

Całe-życie-w-dresach

Spektakl Całe życie w dresach to próba opowiedzenia o doświadczeniu bycia matką niepełnosprawnego dziecka. Justyna Tomczak-Boczko, opiekę nad synem traktuje jako sztukę życia, w której poczucie humoru jest niezbędne. Bo jej życie nie jest ani tak smutne, ani tak przerażające, jak by się mogło wydawać. Być może dlatego, czasem słyszy od znajomych: „Justyna, ty w ogóle nie wyglądasz na matkę niepełnosprawnego dziecka”. Podczas spektaklu, grając samą siebie, opowiada o swoim życiu z dużym dystansem i zaskakującą dawką czarnego humoru.

Teatr Ba-Q : grupa związana z Fundacją Barak Kultury powstała w 2009 r. Połączyła swoimi realizacjami wiele artystycznych osobowości. Z Ba-Q  współpracowali m.in. scenograf Piotr Tetlak, kompozytor Rafał Zapała, aktorzy: Małgorzata Walas-Antoniello i Hacen Sahraoui. Liderem Ba-Q jest Przemek Prasnowski, aktor, reżyser i scenarzysta, przez wiele lat związany z Teatrem Strefa Ciszy. Najważniejsze realizacje Ba – Q : Schron, Ćma, Szrot, Toast.

Justyna Tomczak-Boczko: aktorka i założycielka Teatru „Y”. Współpracowała z Teatrem Strefa Ciszy z Poznania. W roku 2005 zagrała główną rolę w Król Ubu, Guadalajara, Meksyk, w reż. Beto Ruiza oraz główną rolę w filmie krótkometrażowym Ojo por ojo, w reż. Jose Luisa Fuentes. Kształciła się u wielu pedagogów i aktorów z Japonii, Brazylii, Francji, Danii, Meksyku oraz Polski. W roku 2011 przyszedł na świat jej syn, Jeremi Boczko, który jeszcze przed urodzeniem zaraził się wirusem cytomegalii. W związku z tym cierpi na małogłowie i kilka innych poważnych schorzeń. Od tej pory życie Justyny to ciągła walka o zdrowie syna.

 

PSYCHOTEATR – LAS

autorski monodram muzyczno-wokalny Angeliki Pytel z muzyką VIOLET ULTRA, spektakl z muzyką elektroniczną na żywo
tekst: Angelika Pytel i Agata Suropek
reżyseria, choreografia, wykonanie: Angelika Pytel
reżyseria świateł: Sebastian Zakrzewski
muzyka: VIOLET ULTRA – kompozycje i produkcja: Paweł Rychert, melodie i słowa: Angelika Pytel
premiera: 24. 10. 2015

 LAS

PSYCHOTEATR został założony przez aktorkę – Angelikę Pytel (absolwentkę PWST we Wrocławiu) oraz filmowca – Sebastiana Zakrzewskiego. Powstał z potrzeby wypowiadania się na tematy ważne i dotykające. Poszukujemy takich środków wypowiedzi, aby poruszyć odbiorców. Staramy się mówić szczerze i prosto. Wywołujemy emocje. Na tym nam zależy. Przełomowym momentem w działalności artystycznej teatru było nawiązanie współpracy z kompozytorem i producentem muzycznym – Pawłem Rychertem.

Spektakl LAS to: „Historia dziewczyny zagubionej w świecie w którym buty same tańczą,/ tajemnicy lasu zamieszkałego przez roje motyli strzeże drwal,/ zaś wanna napełnia się morską wodą. Czy można się rozpuścić?/ Dlaczego w mieście grasują wilki?/ Czy istnieje droga powrotna z mrocznego lasu?/ Jak uwierzyć w to wszystko, gdy zza okna dociera blask reklam i hałas tramwajów?/ Studium samotności w tłumie ludzi./ Kiedy nie wiesz co powiedzieć po prostu to zaśpiewaj.”

W rzeczywistości konsumpcyjnej, przywołując słowa Ericha Fromma, „człowiek nie jest już zainteresowany swoim życiem i szczęściem, lecz tym, aby być chodliwym towarem”. Idąc za tą pesymistyczną diagnozą, nasuwa się wniosek, że żyjemy w czasach przymusu kreacji nieustającego powodzenia. Spektakl LAS jest opowieścią o dziewczynie, która wypisała się z tej wymuszonej konkurencji.